Afgelopen week/weekend was het weer zover. Het 31ste Internationale Vuurwerk Festival Scheveningen. Op donderdag 12, vrijdag 13 en zaterdag 14 augustus was dit event weer van de partij. Elke dag 2 landen die streden om als winnaar uit de bus te komen. Uiteraard was ik ook samen met een hoop vrienden weer van de partij. Welliswaar op zaterdag. Op deze dag zouden Duitsland en Nederland hun show geven. Heerlijk die dag rond 13:30 uur richting Scheveningen vertrokken om zo heerlijk te wandelen en te eten.

Na het avondeten in één van de heerlijke strandtenten was het een plekje zoeken op het strand. Recht voor het Kurhaus vonden we onze plek. Na aan het graven te zijn geweest als Duitsers hadden we onze eigen “natuurlijk” ligbedden gemaakt. Zo konden we met 8 man naast elkaar heerlijk liggen kijken. Uiteraard waren we ook weer goed vertegenwoordigd met camera’s. Ik had de week ervoor mijn nieuwe Sony DSC-H55 gekocht en kon hem goed testen. De foto’s kan je vinden in de fotogallerij.

Na het vuurwerk was het tijd om naar huis te gaan. We zouden immers de dag erna erg vroeg vertrekken naar Rust in Duitsland. Een rit van 7 uur om zo te genieten van 2 dagen Europapark. Echter toen we in de parkeergarage waren aangekomen, bleken we hier voorlopig gestrand te zijn. De duizenden mensen wilden blijkbaar allemaal naar huis waardoor we zeker 1,5 uur hebben zitten wachten alvorens we uberhaupt van de parkeerplek konden rijden. Uiteindelijk waren we rond 2 uur in de nacht terug in Etten-Leur. We hadden toen maar besloten om ons allen direct op te frissen en dan maar zonder slaap onze trip te vervolgen naar Duitsland.

Het was weer een leuke gezellige dag waarbij we “gelukkig” hebben genoten van veel zon en plezier met elkaar. Volgend jaar zijn we zeker weer van de partij.

Nadat mijn Sony DSC-N2 een vrijgezellenfeest niet heeft overleefd (iets met teveel stofhappen tijdens buggyrijden), is het tijd voor een nieuwe. De N2 had ik op 5 februari 2007 gekocht…. Damn wat gaat de tijd snel! Ondanks erg lieve pogingen van mijn vrienden deze helemaal uit elkaar te halen, stof eruit te halen en weer in elkaar te zetten, doet hij het nog niet zoals hij het moet doen. Zoomen is niet mogelijk en zodra je het toch probeert slaat het toestel gelijk vast, om na een uit-aan handeling weer te functioneren. Maar wat heb ik aan een toestel die niet zoomt? ;-) . Goede reden dus om naar een nieuwe te kijken. En deze is dan ook net besteld en wordt morgen 12 augustus geleverd!

Het is na wat zoekwerk en reviews lezen de Sony DSC-H55 geworden. Deze 14 megapixel camera heeft een 25mm groothoeklens en 10x optische zoom. Ik ga er dus op alle vlakken weer op vooruit. Enige wat mijn N2 had was een touchscreen wat ik eigenlijk nergens meer zie. Andere leuke optie die de H55 heeft is de Sweep Panorama-modus. Hiermee kan je in een vloeiende beweging een panoramafoto maken. Maar wat ik ook belangrijk vond, omdat ik daar meer mee wil gaan doen is een ingebouwde HD videocamera, die ook tijdens het filmpen kan zoomen en ook stereogeluid opneemt. Laat de Sony DSC-H55 dit nu allemaal in zich hebben! Ander pluspunt wat ik ben tegengekomen: hij gebruikt dezelfde accu die de Sony DSC-N2 ook gebruikt…. m.a.w. heb ik dadelijk 3 accu’s! Goed voor meer dan 1000 foto’s schieten!

Omdat ik ook meer met films ga werken heb ik gelijk een 16 GB SDHC geheugenkaartje (class 4, 15 MB/s wegschrijfsnelheid) erbij besteld. Ik zat te twijfelen tussen de nog snellere class 6 SDHC kaart, maar dit zou overdone zijn geweest. In de specificaties staat namelijk dat hij de HD films en burstfoto’s met 9 MB/s wegschrijft. En het prijsverschil tussen de class 4 en class 6 kaart is mij wat teveel :-)

Al met al is er een leuk pakketje onderweg naar mij die morgen aankomt. Dus ook lekker op tijd voor alle leuke uitstapjes die gaan komen. Dennis goes into HD!

Eindelijk was het zover…. weer eens een vakantie… Omdat ik dit jaar 30 jaar werd, wilde ik op mijn verjaardag niet thuis zijn. Oke… en ik kon niet veel anders doen dan boeken tussen 25 juli en 5 augustus. Dit vanwege een vrijgezellefeest de 24ste en een trouwerij waar ik getuige bij ben op 6 aug. :-) . Maar daarnaast heb ik ook gewoon iets tegen die leeftijd.. op 25 juli (27ste was ik jarig) zat ik daarom ook in het vliegtuig richting Lanzarote samen met Melissa. Melissa wilde ook na 5 jaar wel weer eens op vakantie en ik ga dus echt niet alleen, dus tada…. Twee vliegen in één klap! Zij heerlijk genieten van de luxe en ik een gezellig reismaatje :-)

We hadden een last-minute geboekt bij D-Reizen de week ervoor.  Ons oog was gevallen op Lanzarote omdat andere bestemmingen of te duur, niet in die week te boeken waren of te “normaal” was. Zo wilde we beiden niet naar Turkijke, Spanje of Griekenland. Het werd de Canarische eilanden en dan ook specifiek het eiland Lanzarote. Tenerife was voor ons niet echt een optie omdat Melissa daar al enkele keren geweest was, en dit meer een uitgaanseiland is, en Lanzarote heeft iets met vulkanen en lava…. en dat sprak ons beide aan. Haha.

De accomodatie was het Riu Paraiso Resort geworden. All-inclusive en direct aan het “zwarte” strand. We konden bij het boeken een zeezichtkamer pakken maar dit koste ons 90 Euro per persoon extra… dus dat lieten we schieten. (en achteraf maar goed ook haha). Enige nadeel wat ik had was dat we moesten vliegen met ArkeFly. Deze luchtvaartmaatschappij had me immers al 6 uur laten wachten op Schiphol toen ik naar de Dominicaanse Republiek vloog paar jaar terug. Maar ondanks mijn slechte ervaringen met ArkeFly ging dit keer alles netjes volgens planning. We hadden Comfort Class stoelen, dus ook op Schiphol ging alles razendsnel. We hadden immers onze eigen incheckbalie. Eenmaal in het vliegtuig zaten we recht op de vleugel bij de nooduitgangen. Zeeen van beenruimte dus… (en dat terwijl we sowieso niet als een sardientje zouden zitten). De vlucht zou 4,5 uur duren, echter toen we opgestegen waren zei de co-piloot dat we na 4 uur al met onze voeten op het vulkanisch eiland zouden staan, wat ook bleek te kloppen.

We vertrokken met regen vanaf Schiphol en kwamen aan in de strakblauwe avondlucht van de Canarische eilanden. Heerlijk was dat…. toen we eenmaal uit de luchthaven naar onze bus liepen, kwam de klap… echter wel een heerlijke klap van warmte. Lanzarote ligt op 130 kilometer van de Sahara af…. en dat was te voelen. De gevoelstemperatuur ligt dan ook hoger dan dat ze vaak aangeven. Heerlijk om dat subtropische klimaat weer te ervaren na al die jaren. Na ongeveer 30 minuutjes in de bus te hebben gezeten, en te hebben genoten van het uitzicht van bergen die een wolkendeken over zich heen hadden liggen, werden we afgedropt bij ons hotel die ons de 8 dagen zou moeten voorzien van veel eten, drinken en luxe…. Voor Melissa was dit ook haar eerste ervaring van het concept: “All-Inclusive”….

Eenmaal ingecheck kregen we de fel begeerde zilveren polsband om om ons daarna naar onze “ZEEZICHT” kamer te begeven. Juist ja… D-reizen: wat nu betalen voor zo’n kamer als je deze gratis krijgt hahaha. Kamers waren netjes. Enige wat ik miste was een gevulde koelkastje in de kamer. Dit was bij mijn trip naar de Dominicaanse wel zo. Ligbad, balkon met zeezicht, twee grote bedden, gratis kluisje, airco en een zitje. Ohh ja.. en een tv met een Nederlandse zender erop (waar je toch nooit naar kijkt) ;-) . Daarna was het tijd om te gaan eten. Als een echte nieuweling bevind je je tussen al die vakantiegangers die hun weg al weten te vinden… toch wel gek dat je niet weet waar je eens moet beginnen met opscheppen. Er waren immers 4 koks met elk hun eigen specialiteit en andere etenswaren wat erbij gecombineerd kan worden, een meter of 4 aan salades en voorgerechten en een meter of 4 aan nagerechten. Keuzes zijn soms moeilijk, helemaal als je ALLES wilt, maar het niet op je bord past hahahaha. Kortom.. we kwamen niets te kort en het voedsel was nog binnen te houden ook. Ik zou de komende dagen in iedergeval extreem veel meloen en ijs eten. Na het avondeten hadden we nog wat van het complex bekeken en niet veel later zijn we gaan slapen.

De dag erna was het redelijk vroeg wakker zijn. De klok was een uurtje terug gezet natuurlijk vanwege de tijdzone waarin we ons bevonden. En ik had in iedergeval toch wel weg goed geslapen. Alleen stond de airco iets te koud, maar dat zou de komende dagen erna niet meer gebeuren… De dagplanning: zonnen, eten, drinken, strand verkennen, hotel verkennen, eten, drinken…. ohh die twee konden heel de dag door… dus ja. In de avond kwam er een hostes om over de excursies te praten. Uiteindelijk waren het de “grand tour” en jeepsafari geworden. Met de “grand tour” ga je naar de meest bekende plekjes per touringcarbus over heel het eiland en met de jeepsafari verken je ook enkele andere “hotspots” van het eiland maar dan via de binnendoor (en stoffige)  wegen, waar dus een bus niet kan komen. Zo proef je ook veel meer cultuur. Deze  waren gepland op de woensdag 28 julie en de zaterdag 31 juli. En donderdagavond hadden we het Japanse restaurant geboekt in het complex. Deze had namelijk ook nog 3 themarestaurants. Japans, Mexicaans en nog eentje die ik vergeten ben. Maar om hier te kunnen eten moet je van te voren bij de receptie reserveren. Eigenlijk wilde ik op mijn verjaardag daar eten, maar toen was alles al volgeboekt. Dat heb je nu eenmaal in het hoogseizoen. Maar voor de rest heb ik echt getwijfeld aan de drukte… want het was helemaal NIET DRUK…. Mijn gevoel zei echt dat het toerisme er niet echt was. Maar later in de week begon het ook in het resort drukker te worden, dus we hadden gewoon weer een perfect moment gekozen om erheen te gaan.

Even wat informatie over Lanzarote (dankzij Wikipedia, maar ik zou het niet anders gezegd hebben):

Lanzarote ligt het meest noordelijk en oostelijk van de eilanden van de Canarische Eilanden, een archipel in de Atlantische Oceaan, circa 130 kilometer voor de noordwestkust van Afrika. Het behoort toe aan Spanje. Lanzarote is een vulkanisch eiland, meer dan vijftien miljoen jaar geleden ontstaan. Het is vanwege de ligging de afgelopen eeuwen vaak het toneel geweest van strijd. Lanzarote is, inclusief de tot Lanzarote behorende kleinere eilanden La Graciosa, Alegranza en Montaña Clara, 846 km² groot. De enige luchthaven op het eiland bevindt zich bij de hoofdstad Arrecife. Omdat het het oudste eiland van de Canarische eilanden is, zijn de vulkanen verweerd van “bergen” tot “heuvels”. Gebergte zorgt vaak voor regen: op Lanzarote regent het niet vaak. Sinds men de temperatuurmeting bij houdt is de laagst gemeten temperatuur ooit +6ºC. Circa 40 dagen per jaar is er sprake van een Kalima: een sterke wind vanaf de Sahara. Dit resulteert in hoge temperaturen en veel fijn zand in de lucht.

Tussen 1730 en 1736 en in 1824 heeft een reeks vulkaanuitbarstingen plaatsgevonden waarbij elf dorpen verzwolgen zijn. Een groot deel van het eiland is bedekt met lava en ziet eruit als een maanlandschap omdat er bijna geen begroeiing is. Het eiland wordt vaak geteisterd door de passaat, een wind die overwegend uit het noorden komt. Het eiland ligt ten noorden van Fuerteventura, hetgeen Spaans is voor sterke wind. Doordat de bodem van Lanzarote weinig water vasthoudt, is landbouw op het eiland erg lastig. De bewoners van Lanzarote bouwen daarom muurtjes om de gewassen heen die zowel de wind tegenhouden als het vocht opvangen.  

Het nationale park Timanfaya bestaat uit vulkaankraters, lavavelden etc. Op een magmakamer staand wordt toeristen op verschillende manieren getoond hoe warm het op geringe diepte onder de grond is. Grind op slechts 10 centimeter diepte kan niet in de hand worden gehouden omdat het te heet is. Op één halve meter diepte wordt een stuk stro tegen het steen gehouden dat spontaan ontbrandt. Wanneer een emmer water in een gat in de grond wordt gegoten spuit dat met grote kracht omhoog.

Een belangrijke en wellicht de bekendste kunstenaar op Lanzarote was César Manrique die veel heeft gedaan om het oorspronkelijke karakter van het eiland te behouden. Zo heeft hij bewerkstelligd dat alleen de traditionele kleuren groen, blauw en bruin zijn toegestaan voor deuren en kozijnen; en de huizen er niet hoger dan vier verdiepingen mogen worden gebouwd, bovendien wit geschilderd moeten zijn. Verder zijn grote reclame uitingen verboden: alles om zoveel mogelijk van het eiland in oorspronkelijke staat te behouden (in tegenstelling tot eilanden als Gran Canaria en Tenerife waar door massatoerisme veel “beton en neon” te vinden is). Direct in het oog springend zijn zeven kunstwerken van Manrique genaamd “Juguetes del Viento” (speelgoed van de wind). Ze zijn o.a. bij het vliegveld en op de rotonde bij zijn huis te vinden.

Toeristisch interessant op het eiland zijn, naast het park Timanfaya, de oude hoofdstad Teguise, de lavatunnels van Cueva de los Verdes en Jameos del Agua, de cactustuin bij Guatiza, het uitzichtpunt Mirador del Rio, het vroegere woonhuis van César Manrique en het wijngebied la Geria (werelderfgoed).

Nou eigenlijk hebben we bijna alles wat hierboven vermeld staat bezocht met de Grand tour en de jeepsafari. Samengevat is het een enorm mooi maar droog eiland. Met slechts 20 tot 25 regendagen per jaar is beschutting zoeken bijna niet mogelijk. Maar het landschap heeft me zeker wel iets gedaan. Toch heel apart om te zien dat nagenoeg 1/3 van het eiland is verwoest door lava en dat de natuur erg belangrijk is voor de lokale bevolking. Dit was zeker één van de indrukwekkenste plekken waar ik ben geweest. Raad ook zeker iedereen aan om als je van natuur houd, dit eiland te bezoeken. Daarbij komt de temperatuur ook het gehele jaar niet echt onder de 20 graden. Dit is ook mijn eerste vakantie geweest waar ik 9 dagen lang elke dag alleen maar een strak blauwe lucht met alleen in de ochtend wat wolken gezien had. De temperatuur zat dan ook constant tussen de 28 en 33 graden, hoewel het warmer aanvoelde.

Wil je meer “zien” van het eiland? Bezoek dan snel mijn fotogallerij met 160 foto’s. Heb je vragen over mijn trip naar Lanzarote? Neem dan contact op. Enne… reacties zijn ook altijd welkom haha.

Ik heb ze nu een week…. RaZeR en Garfield: mijn twee katertjes. Nadat ik al langere tijd een huisdier wilde, had ik op een gegeven moment de knoop doorgehakt. Ik wilde 2 kittens. Waarom twee? Nou dan hebben ze ook elkaar nog. Het is immers de bedoeling dat het twee binnenkatjes worden. Uiteindelijk was ook bij toeval dat er in mijn kennissen en vriendenkring twee nestjes waren geboren.  Ik had bij beide personen een optie genomen op een katertje (dat moest immers nog vastgesteld worden). Toen ik eenmaal wist dat er katertjes bijzaten was het namen verzinnen. Uiteindelijk is het RaZeR en Garfield geworden. RaZeR was mijn nickname op het internet en Garfield kon niet missen met een gave rode kater.

RaZeR was het oudste. Hij zag het levenslicht op 19 april 2010. Garfield werd bijna 2 weken later geboren op 2 mei 2010. Beide zijn tijgertjes. RaZeR is grijs met zwarte tijgerprint, Garfield is rood/oranje met donderrode tijgerprint. Ze staan zo leuk naast elkaar. Vrijdag 2 juli was het zover. Ze waren oud genoeg om het nest te verlaten. Na mijn werk (toen Nederland-Brazilie moest voetballen) reed ik direct naar de plaats waar Garfield zijn huisje was. Niet veel later zat hij in de bench onderweg naar Etten-Leur om daar een nieuw leven te starten met zijn stiefbroertje RaZeR. De hele rit was Garfield rustig. Ging zelfs lekker slapen. Het was toch een dik uur rijden, maar totaal geen last gehad. Na enkele uurtjes kwam ook RaZeR. Deze was vlakbij mijn huis geboren. In het begin (eerste 2 dagen) was RaZeR erg blazerig naar Garfield…. maar dat interesseerde Garfield helemaal niets. Nu na een week en hun eerste inenting kan ik niets anders zeggen dat ze erg lief zijn. Zowel naar elkaar als naar mij en mijn spulen haha.

Het is heerlijk thuiskomen van je werk en dat er twee donderstenen al spinnend naar je toe komen. Ze kunnen erg lief met elkaar spelen. Uiteraard staat mijn fototoestel altijd in de buurt en de nodige lieve en lachwekkende momenten zijn al vastgelegd. Ik heb een 40-tal foto’s in mijn fotogallerij geplaatst. Uiteraard zal deze rubriek in de loop der tijd verder uitgebreid gaan worden. Al met al ben ik gek op ze…..

Afgelopen vrijdag 4 juni en zaterdag 5 juni 2010 was het weer zover. De Paradigit ELE-Rally 2010. Ik was hier aanwezig als één van de vele VIP genodigden. Samen met mijn broer vertrokken we vroeg richting Helmond om ons te melden. Eenmaal daar aangekomen, konden we de auto parkeren op één van de VIP plaatsen binnenin het terrein. Aangemeld kregen we een badge, rugtas (met petje, programmaboekje, solar lader en nog wat spullen) en een polsbandje om zo te laten zien dat je nagenoeg overal mag komen. Onder het genot van een drankje en hapje was het even kennismaken met andere genodigden om vervolgens in 1 van de 3 VIP bussen te stappen, die ons naar de klassementsproeven zou brengen. Buiten diverse klassementsproeven, konden we ook een kijkje nemen in de werkplaats waar tussen de proeven door de auto’s opgeknapt en beter afgesteld worden. Dat zijn toch de momenten dat je de auto’s kan aanraken zeg maar. (zonder doodgereden te worden haha). We konden tussendoor broodjes en drinken pakken zoveel we wilde. Goed geregeld dus… en met die temperaturen was vocht goed nodig.

Wat was het warm die dag…. 29 graden was de hoogste temperatuur die mijn telefoon aangaf wat lokaal elk uur geupdate werd. Ook de airco in de bus had het er erg moeilijk mee. Eenmaal rond etenstijd konden we genieten van een heerlijke maaltijd. Puree, zalm, wortels, gehakbolletjes etc. Er was redelijk wat keus en verrassend genoeg ook binnen te houden. Nadat de buikjes weer gevuld waren begonnen we met het avondprogramma. Hier stond als afsluiter de proef in Son op het programma. Hier hadden we echt een eigen “privé” gedeelte, waar je kon eten en drinken. Via een tribune keek je precies op een bocht uit om zo in de avond de diverse wagens voorbij te zien scheuren. Toen het eenmaal donker begon te worden hoopte ik op de rode schijfremmen en uitlaten. Helaas bleven die uit totdat we rond 23:00 uur weer richting de bus moesten om weer naar Helmond te gaan waar niet veel later de podiumplaatsen bekend werden gemaakt. Ik was echter van de complete dag al behoorlijk gaar (hooikoorts helpt ook niet echt mee met dat weer en in de weilanden zitten), dat we direct naar huis gingen.

Al met al was het weer een gave dag. Goede temperaturen (ben zelfs verkleurd) en wederom goed georganiseerd. Bedankt Paradigit voor deze leuke dag. Mijn gemaakte (en gelukte) foto’s staan inmiddels in mijn fotogallerij. Wil je meer infomatie over de Paradigit ELE Rally, kijk dan even op hun eigen website.

Vandaag was weer zo’n dag. Er viel wat sneeuw dus gelijk het voorstel onder de vrienden om bij avond wat foto’s te maken. De mooiste kan je vinden in de nieuw aangemaakte map in mijn fotogallerij. Mocht je dit niet kunnen vinden, klik dan hier. Let op… in werkelijkheid was het pikkedonker. Sluitertijden van 30 seconden waren bij sommige foto’s nodig! Ohh ja…. en het was freezing koud! :-)

IMG_0580

© Copyright 2010: Weblog van Dennis Reith Deze site is geschikt voor mobiele weergave.