Dennis Reith

Mijn naam is Dennis Reith. Ik ben 29 jaar en houd al sinds 2005 weblogs bij over de dingen die ik meemaak en ervaar. Dit schrijf ik humoristisch, sarcastisch, direct en met gevoel. Heb je vragen? Neem dan contact met mij op via het contactformulier op www.dennisreith.nl.

Zoals de titel het al zegt… het leven gaat door… of je het nu wel of niet wilt. Veranderingen in je leven bepalen hoe je toekomst eruit komt te zien. Zo heb ik inmiddels sinds eind juni een nieuwe baan dichter bij huis, 2 lieve katertjes die elke dag me opwachten als ik thuis kom en ga ik volgende week kijken naar de mogelijkheden om een huis aan te schaffen. Ook heb ik weer nieuwe mensen leren kennen en sommige (helaas) moeten laten vallen. Als ik zo mijn blogberichten terug lees van de afgelopen jaren, kom ik nu echt tot de conclusie dat hoe je leeft grotendeels bepaald wordt door de mensen waar je mee omgaat. Zowel in de positieve als negatieve zin. Dingen uit het verleden slijten, en nieuwe andere ervaringen komen ervoor in de plek. Je kan je toekomst niet voorspellen….. maar er het beste van maken zoals je het zelf graag wilt zien. En hier zijn soms moeilijke keuzes voor noodzakelijk. Al met al… nieuwe uitdagingen komen en gaan… ik wil me graag focussen op degene die komen en niet op degene die gaan hahahaha :-) .

Goed…. laten we het erop houden dat de overgang van de Postbank naar de ING bij mij persoonlijk geen positieve ervaring geeft. Tot nu toe ben ik al 2 x “slachtoffer” geworden van een onterechte afschrijving van mijn betaalrekening. Enkele jaren geleden was er door Marktplaats een geldbedrag afgeschreven voor advertenties. Iets van 100 euro kan ik me herinneren. En dat terwijl ik maanden niets met Marktplaats deed. Ik uiteraard bellen met mijn bank en te kennen gegeven dat die betaling onterecht was. De tegenrekening werd direct geblokkeerd en het geld werd binnen enkele werkdagen teruggestort en een onderzoek was gestart. Uiteraard hoorde ik daarna er niets meer van, maar ik had wel mijn geld netjes terug gekregen. Reden van toen dat zoiets kan gebeuren: “met een naam en rekeningnummer van iemand is het mogelijk geld van andermans rekening te halen”. Doordat tegenwoordig (en toen ook al) binnen een paar dagen of zelfs op de dag zelf het geld op de andere rekening staat is de controle relatief laag. Pas als het fout gaat wordt gecontroleerd.

Nu was het afgelopen 4 augustus weer zover. Ik zie ineens een afschrijving van 58 euro van ”bestellen Bela Vita, Inter Cash -inz Salvabis–België”. Nou hier is mij niets van bekend, en simpel even Bela Vita intypen op Google zei mij genoeg. Ik dus gelijk bellen met de ING. Want ja de Postbank bestond immers niet meer. Zelfde verhaal uitgelegd en wederom werd alles genoteerd. Na 2 dagen netjes een brief in de brievenbus dat er een onderzoek gestart zal worden en dat ook de tegenrekening is geblokkeerd op mijn verzoek.

We zijn nu inmiddels 24 dagen verder en had nog steeds mijn geld niet teruggestort gekregen. Dus maar weer eens bellen naar het helpdesknummer wat € 0,10 per minuut kost: 0900-0933. Wist de meneer die ik aan de lijn kreeg mij nu te vertellen dat het onderzoek nog steeds gaande is en dat dat ook zeker tot wel 8 weken of langer kan duren. Dus ik zeg op een kalme toon: Ja maar waarom stort de ING dat geld niet terug, en is het onderzoek niet mijn probleem, aangezien ik het slachtoffer ben van een niet waterdicht betalings- of beveiligingssysteem van de ING. Waren blijkbaar de regels zo veranderd dat dat niet gedaan wordt en hij niet meer erover wist of kon vertellen daar hij geen bevoegdheden had. Dus ik vraag netjes om iemand die dat wel had aangezien ik niet van plan ben weken/maanden te wachten op mijn geld. Helaas was dat niet mogelijk en ik kon wel een klacht indienen via een formulier die hij me wilde toezenden. Nou dat formulier wist ik zeker ook wel online te vinden, dus dat vond ik niet nodig. Ik daarna nog een keer gebeld met het nummer, zodat ik een ander iemand aan de lijn zou krijgen. Toevallig heette deze ook Dennis, en hij wilde wel moeite doen. Maar je raad het al…. de afdeling die deze fraude zaken behandeld nam de telefoon niet meer op. Waarschijnlijk stoppen die met werken om 18:00 uur terwijl de helpdesk er tot 22:00 uur zit. (lekker geregeld noemen we dat). Morgen dus terugbellen en hopelijk een oplossing te horen krijgen.

Het gaat nu “maar” om een bedrag van €58,00. Wat als dat veel meer was geweest? Dan had ik toch goed in de shit kunnen zitten? Het is toch niet normaal dat een bank je als slachtoffer maar laat wachten totdat hun zeker zijn dat hun hun geld terug kunnen krijgen? Ik vind dat de bank schuldig is en ze hun klant (ben al sinds ik een rekening mag hebben bij de Postbank/ING) hierin beschermen en tegemoet komen. Dat een beveiliging nooit 100% waterdicht is snap ik, maar een nette oplossing bieden, zoals enkele jaren geleden de Postbank wel deed, is het minste wat ze kunnen doen.

Morgen dus maar even afwachten…. eens kijken of ik wel of niet mezelf genoodzaakt vind om naar een andere bank over te stappen en mijn rekeningen en verzekeringen bij de ING op te zeggen. Wie o wie heeft dit ook wel eens meegemaakt? En hoe ging die bank om met de situatie? Hoor ook graag andermans zijn ervaringen.

Afgelopen zondag 15 augustus was het zover…. na helemaal niet geslapen te hebben vanwege het 31ste Internationale Vuurwerk Festival in Scheveningen, vertrok ik met vrienden richting het plaatsje Rust in Zuid-Duitsland om daar 2 dagen te gaan genieten van achtbanen, achtbanen en nog meer achtbanen. Om 03:30 uur zaten we in de auto volgeladen met kussens, broodjes, snoep, chips, koekjes en vooral Red-Bull (voor mij haha) om de 7 uur durende trip af te leggen. Na nog geen 1,5 uur zaten we al in Duitsland (ja het heeft nut in Nederland om ‘s nachts te rijden). Met veel plezier, gein, Rammstein (ja om mij ook wakker te houden) en voor de anderen slaap vervolgde ik mijn route (volgens TomTom) richting het zuiden van Duitsland. Op een gegeven moment was het toch nodig dat ik even 30 minuten mijn ogen dicht deed, want ik zat half te knikkebollen onderweg. Eerste parkeerplaats opgezocht en na 30 minuten waren we weer onderweg.

En ja… na een hoop uren zagen we in de verte de achtbanen boven de horizon uitkomen…. we werden wakker (voor wat mogelijk was) en na enkele minuten stonden we als kleine kinderen bij de toegang van Europapark. En dat al om 10:30 uur in de ochtend. Eerst de 2-daagse toegangsticket gekocht om daarna het park in te duiken. Oké… het ging allemaal wat langzamer als dat ik normaal zou zijn, maar mijn lichaam zei dan ook: SLAAP…. en mijn hersenen: ACHTBANEN….

Na de nodige thrill-rides te hebben gehad was het inmiddels middag geworden. Rond de klok van 15:30 uur gaf één van de vrienden aan echt brak te zijn en het wel gezien te hebben voor die dag. We vonden dat allemaal een goed idee. Dus enkele minuten later zaten we in de auto om een hotel te zoeken. Dus de TomTom (Eva is haar naam) weer wakker geschud en gezocht op de dichtstbijzijnde hotels. Ja op 1,5 kilometer van de parkeerplaats kwam de naam tevoorschijn die we ook op Google Earth al hadden gezien. Dus erheen gereden en bij aankomst even onderhandeld met de meneer achter de balie voor een kamer. Niet veel later zaten we in ons tweekamer appartement (met 2 2-persoonsbedden en 2 1-persoonsbedden, 2 TV’s en een badkamer met ligbad). We stelde voor even 2 uurtjes te slapen tot 19:00 uur om daarna lekker ons op te frissen en wat te gaan eten. Ik kan me nog herinneren dat ik het kussen raakte om vervolgens diep in coma te raken met al mijn kleren nog aan, en zelfs het dekbed nog onaangetast. Voor mijn gevoel werd ik 5 minuten later wakker gestoten…… maar het bleek al 3 uur verder te zijn…. hahaha. Volgens mij hadden we allemaal slaap nodig, en waren we ook allemaal zo slim om niet een wekker te zetten. Ach ja… het was vakantie hè ;-) . Dus snel ons allemaal opfrissen (ja sommigen zagen er nog steeds als een zombie uit (ik noem geen namen) om een lekker restaurant te zoeken.

Wij dus wandelen door het plaatsje Rust. Onderweg een pinautomaat tegengekomen, dus die rekening weer wat geplunderd. Daarna zagen we een leuk restaurantje, maar helaas… er was geen plek meer. (Eten ze in Duitsland allemaal rond 20:30 uur??). Dus toen maar terug naar het hotel gelopen en daar in het restaurant gedoken. En dat was maar goed ook…. wat een heerlijk eten hadden we op. Pasta, schnitzel, etc. De obers waren erg vriendelijk en eentje leek er exact op Scott Evil uit de film “Austin Powers” die gespeeld wordt door Seth Green. Ze probeerde ons nog wat grapjes te vertellen over Nederlanders, echter verstonden we er niet veel van en lachte we maar gewoon met hun mee hahaha. Na het desert, ik had overheerlijke hazelnootijs met meloen, banaan en nog meer gezonde dingen, kregen we een likeurdrankje van het huis. Nou… dat had ik geweten. Damn… het eten kwam bijna weer naar boven…. en ik had het daarna ook wel weer gehad wat alcohol (ook al was dat het enige) haha. Niet veel later rond de klok van 00:30 uur lagen we allemaal in bed om de volgende dag er weer vroeg uit te moeten om zo alle aangekruiste attracties op de plattegrond te doen. 

De volgende morgen was het om en om de badkamer in. Na een heerlijke douche richting het ontbijt en daarna direct door naar het park. Omdat we in een hotel zaten bij het park, kregen we ook bij de informatiebalie van het park een gratis brochure over het park en een parkeermunt om gratis te mogen parkeren. Na wederom veel attracties gedaan te hebben, ons lekker volgepropt te hebben met ongezond voedsel en alle achtbanen front-row te hebben gedaan, was het alweer 17:45 uur. Tijd om de auto in te stappen en weer terug te gaan rijden naar het koude kikkerlandje. Dit keer had ik onderweg geen slaap nodig en waren daarom ook om 00:30 uur alweer terug in Etten-Leur. In twee dagen had ik 15 uur gereden, 9 Red-Bull blikjes op en veel adrealine in de attracties verbruikt. Je kan je dus voorstellen dat ik ook nu weer lekker snel in coma lag…

Al met al is het weer een zeer geslaagd idee geweest van de groep om er een weekendje tussenuit te gaan. Mochten we weer gaan, dan doen we het wel anders…. want dan rijden we overdag, pakken een hotel, gaan het park in, pakken een hotel en de dag erna uitgerust naar huis ;-) . Nu op naar het volgende uitstapje….. en ohh ja… heb een leuk front-row HD filmpie gemaakt van de “Silver Star“, de hoogste achtbaan van Europa:

This video was embedded using the YouTuber plugin by Roy Tanck. Adobe Flash Player is required to view the video.

Afgelopen week/weekend was het weer zover. Het 31ste Internationale Vuurwerk Festival Scheveningen. Op donderdag 12, vrijdag 13 en zaterdag 14 augustus was dit event weer van de partij. Elke dag 2 landen die streden om als winnaar uit de bus te komen. Uiteraard was ik ook samen met een hoop vrienden weer van de partij. Welliswaar op zaterdag. Op deze dag zouden Duitsland en Nederland hun show geven. Heerlijk die dag rond 13:30 uur richting Scheveningen vertrokken om zo heerlijk te wandelen en te eten.

Na het avondeten in één van de heerlijke strandtenten was het een plekje zoeken op het strand. Recht voor het Kurhaus vonden we onze plek. Na aan het graven te zijn geweest als Duitsers hadden we onze eigen “natuurlijk” ligbedden gemaakt. Zo konden we met 8 man naast elkaar heerlijk liggen kijken. Uiteraard waren we ook weer goed vertegenwoordigd met camera’s. Ik had de week ervoor mijn nieuwe Sony DSC-H55 gekocht en kon hem goed testen. De foto’s kan je vinden in de fotogallerij.

Na het vuurwerk was het tijd om naar huis te gaan. We zouden immers de dag erna erg vroeg vertrekken naar Rust in Duitsland. Een rit van 7 uur om zo te genieten van 2 dagen Europapark. Echter toen we in de parkeergarage waren aangekomen, bleken we hier voorlopig gestrand te zijn. De duizenden mensen wilden blijkbaar allemaal naar huis waardoor we zeker 1,5 uur hebben zitten wachten alvorens we uberhaupt van de parkeerplek konden rijden. Uiteindelijk waren we rond 2 uur in de nacht terug in Etten-Leur. We hadden toen maar besloten om ons allen direct op te frissen en dan maar zonder slaap onze trip te vervolgen naar Duitsland.

Het was weer een leuke gezellige dag waarbij we “gelukkig” hebben genoten van veel zon en plezier met elkaar. Volgend jaar zijn we zeker weer van de partij.

Nadat mijn Sony DSC-N2 een vrijgezellenfeest niet heeft overleefd (iets met teveel stofhappen tijdens buggyrijden), is het tijd voor een nieuwe. De N2 had ik op 5 februari 2007 gekocht…. Damn wat gaat de tijd snel! Ondanks erg lieve pogingen van mijn vrienden deze helemaal uit elkaar te halen, stof eruit te halen en weer in elkaar te zetten, doet hij het nog niet zoals hij het moet doen. Zoomen is niet mogelijk en zodra je het toch probeert slaat het toestel gelijk vast, om na een uit-aan handeling weer te functioneren. Maar wat heb ik aan een toestel die niet zoomt? ;-) . Goede reden dus om naar een nieuwe te kijken. En deze is dan ook net besteld en wordt morgen 12 augustus geleverd!

Het is na wat zoekwerk en reviews lezen de Sony DSC-H55 geworden. Deze 14 megapixel camera heeft een 25mm groothoeklens en 10x optische zoom. Ik ga er dus op alle vlakken weer op vooruit. Enige wat mijn N2 had was een touchscreen wat ik eigenlijk nergens meer zie. Andere leuke optie die de H55 heeft is de Sweep Panorama-modus. Hiermee kan je in een vloeiende beweging een panoramafoto maken. Maar wat ik ook belangrijk vond, omdat ik daar meer mee wil gaan doen is een ingebouwde HD videocamera, die ook tijdens het filmpen kan zoomen en ook stereogeluid opneemt. Laat de Sony DSC-H55 dit nu allemaal in zich hebben! Ander pluspunt wat ik ben tegengekomen: hij gebruikt dezelfde accu die de Sony DSC-N2 ook gebruikt…. m.a.w. heb ik dadelijk 3 accu’s! Goed voor meer dan 1000 foto’s schieten!

Omdat ik ook meer met films ga werken heb ik gelijk een 16 GB SDHC geheugenkaartje (class 4, 15 MB/s wegschrijfsnelheid) erbij besteld. Ik zat te twijfelen tussen de nog snellere class 6 SDHC kaart, maar dit zou overdone zijn geweest. In de specificaties staat namelijk dat hij de HD films en burstfoto’s met 9 MB/s wegschrijft. En het prijsverschil tussen de class 4 en class 6 kaart is mij wat teveel :-)

Al met al is er een leuk pakketje onderweg naar mij die morgen aankomt. Dus ook lekker op tijd voor alle leuke uitstapjes die gaan komen. Dennis goes into HD!

Eindelijk was het zover…. weer eens een vakantie… Omdat ik dit jaar 30 jaar werd, wilde ik op mijn verjaardag niet thuis zijn. Oke… en ik kon niet veel anders doen dan boeken tussen 25 juli en 5 augustus. Dit vanwege een vrijgezellefeest de 24ste en een trouwerij waar ik getuige bij ben op 6 aug. :-) . Maar daarnaast heb ik ook gewoon iets tegen die leeftijd.. op 25 juli (27ste was ik jarig) zat ik daarom ook in het vliegtuig richting Lanzarote samen met Melissa. Melissa wilde ook na 5 jaar wel weer eens op vakantie en ik ga dus echt niet alleen, dus tada…. Twee vliegen in één klap! Zij heerlijk genieten van de luxe en ik een gezellig reismaatje :-)

We hadden een last-minute geboekt bij D-Reizen de week ervoor.  Ons oog was gevallen op Lanzarote omdat andere bestemmingen of te duur, niet in die week te boeken waren of te “normaal” was. Zo wilde we beiden niet naar Turkijke, Spanje of Griekenland. Het werd de Canarische eilanden en dan ook specifiek het eiland Lanzarote. Tenerife was voor ons niet echt een optie omdat Melissa daar al enkele keren geweest was, en dit meer een uitgaanseiland is, en Lanzarote heeft iets met vulkanen en lava…. en dat sprak ons beide aan. Haha.

De accomodatie was het Riu Paraiso Resort geworden. All-inclusive en direct aan het “zwarte” strand. We konden bij het boeken een zeezichtkamer pakken maar dit koste ons 90 Euro per persoon extra… dus dat lieten we schieten. (en achteraf maar goed ook haha). Enige nadeel wat ik had was dat we moesten vliegen met ArkeFly. Deze luchtvaartmaatschappij had me immers al 6 uur laten wachten op Schiphol toen ik naar de Dominicaanse Republiek vloog paar jaar terug. Maar ondanks mijn slechte ervaringen met ArkeFly ging dit keer alles netjes volgens planning. We hadden Comfort Class stoelen, dus ook op Schiphol ging alles razendsnel. We hadden immers onze eigen incheckbalie. Eenmaal in het vliegtuig zaten we recht op de vleugel bij de nooduitgangen. Zeeen van beenruimte dus… (en dat terwijl we sowieso niet als een sardientje zouden zitten). De vlucht zou 4,5 uur duren, echter toen we opgestegen waren zei de co-piloot dat we na 4 uur al met onze voeten op het vulkanisch eiland zouden staan, wat ook bleek te kloppen.

We vertrokken met regen vanaf Schiphol en kwamen aan in de strakblauwe avondlucht van de Canarische eilanden. Heerlijk was dat…. toen we eenmaal uit de luchthaven naar onze bus liepen, kwam de klap… echter wel een heerlijke klap van warmte. Lanzarote ligt op 130 kilometer van de Sahara af…. en dat was te voelen. De gevoelstemperatuur ligt dan ook hoger dan dat ze vaak aangeven. Heerlijk om dat subtropische klimaat weer te ervaren na al die jaren. Na ongeveer 30 minuutjes in de bus te hebben gezeten, en te hebben genoten van het uitzicht van bergen die een wolkendeken over zich heen hadden liggen, werden we afgedropt bij ons hotel die ons de 8 dagen zou moeten voorzien van veel eten, drinken en luxe…. Voor Melissa was dit ook haar eerste ervaring van het concept: “All-Inclusive”….

Eenmaal ingecheck kregen we de fel begeerde zilveren polsband om om ons daarna naar onze “ZEEZICHT” kamer te begeven. Juist ja… D-reizen: wat nu betalen voor zo’n kamer als je deze gratis krijgt hahaha. Kamers waren netjes. Enige wat ik miste was een gevulde koelkastje in de kamer. Dit was bij mijn trip naar de Dominicaanse wel zo. Ligbad, balkon met zeezicht, twee grote bedden, gratis kluisje, airco en een zitje. Ohh ja.. en een tv met een Nederlandse zender erop (waar je toch nooit naar kijkt) ;-) . Daarna was het tijd om te gaan eten. Als een echte nieuweling bevind je je tussen al die vakantiegangers die hun weg al weten te vinden… toch wel gek dat je niet weet waar je eens moet beginnen met opscheppen. Er waren immers 4 koks met elk hun eigen specialiteit en andere etenswaren wat erbij gecombineerd kan worden, een meter of 4 aan salades en voorgerechten en een meter of 4 aan nagerechten. Keuzes zijn soms moeilijk, helemaal als je ALLES wilt, maar het niet op je bord past hahahaha. Kortom.. we kwamen niets te kort en het voedsel was nog binnen te houden ook. Ik zou de komende dagen in iedergeval extreem veel meloen en ijs eten. Na het avondeten hadden we nog wat van het complex bekeken en niet veel later zijn we gaan slapen.

De dag erna was het redelijk vroeg wakker zijn. De klok was een uurtje terug gezet natuurlijk vanwege de tijdzone waarin we ons bevonden. En ik had in iedergeval toch wel weg goed geslapen. Alleen stond de airco iets te koud, maar dat zou de komende dagen erna niet meer gebeuren… De dagplanning: zonnen, eten, drinken, strand verkennen, hotel verkennen, eten, drinken…. ohh die twee konden heel de dag door… dus ja. In de avond kwam er een hostes om over de excursies te praten. Uiteindelijk waren het de “grand tour” en jeepsafari geworden. Met de “grand tour” ga je naar de meest bekende plekjes per touringcarbus over heel het eiland en met de jeepsafari verken je ook enkele andere “hotspots” van het eiland maar dan via de binnendoor (en stoffige)  wegen, waar dus een bus niet kan komen. Zo proef je ook veel meer cultuur. Deze  waren gepland op de woensdag 28 julie en de zaterdag 31 juli. En donderdagavond hadden we het Japanse restaurant geboekt in het complex. Deze had namelijk ook nog 3 themarestaurants. Japans, Mexicaans en nog eentje die ik vergeten ben. Maar om hier te kunnen eten moet je van te voren bij de receptie reserveren. Eigenlijk wilde ik op mijn verjaardag daar eten, maar toen was alles al volgeboekt. Dat heb je nu eenmaal in het hoogseizoen. Maar voor de rest heb ik echt getwijfeld aan de drukte… want het was helemaal NIET DRUK…. Mijn gevoel zei echt dat het toerisme er niet echt was. Maar later in de week begon het ook in het resort drukker te worden, dus we hadden gewoon weer een perfect moment gekozen om erheen te gaan.

Even wat informatie over Lanzarote (dankzij Wikipedia, maar ik zou het niet anders gezegd hebben):

Lanzarote ligt het meest noordelijk en oostelijk van de eilanden van de Canarische Eilanden, een archipel in de Atlantische Oceaan, circa 130 kilometer voor de noordwestkust van Afrika. Het behoort toe aan Spanje. Lanzarote is een vulkanisch eiland, meer dan vijftien miljoen jaar geleden ontstaan. Het is vanwege de ligging de afgelopen eeuwen vaak het toneel geweest van strijd. Lanzarote is, inclusief de tot Lanzarote behorende kleinere eilanden La Graciosa, Alegranza en Montaña Clara, 846 km² groot. De enige luchthaven op het eiland bevindt zich bij de hoofdstad Arrecife. Omdat het het oudste eiland van de Canarische eilanden is, zijn de vulkanen verweerd van “bergen” tot “heuvels”. Gebergte zorgt vaak voor regen: op Lanzarote regent het niet vaak. Sinds men de temperatuurmeting bij houdt is de laagst gemeten temperatuur ooit +6ºC. Circa 40 dagen per jaar is er sprake van een Kalima: een sterke wind vanaf de Sahara. Dit resulteert in hoge temperaturen en veel fijn zand in de lucht.

Tussen 1730 en 1736 en in 1824 heeft een reeks vulkaanuitbarstingen plaatsgevonden waarbij elf dorpen verzwolgen zijn. Een groot deel van het eiland is bedekt met lava en ziet eruit als een maanlandschap omdat er bijna geen begroeiing is. Het eiland wordt vaak geteisterd door de passaat, een wind die overwegend uit het noorden komt. Het eiland ligt ten noorden van Fuerteventura, hetgeen Spaans is voor sterke wind. Doordat de bodem van Lanzarote weinig water vasthoudt, is landbouw op het eiland erg lastig. De bewoners van Lanzarote bouwen daarom muurtjes om de gewassen heen die zowel de wind tegenhouden als het vocht opvangen.  

Het nationale park Timanfaya bestaat uit vulkaankraters, lavavelden etc. Op een magmakamer staand wordt toeristen op verschillende manieren getoond hoe warm het op geringe diepte onder de grond is. Grind op slechts 10 centimeter diepte kan niet in de hand worden gehouden omdat het te heet is. Op één halve meter diepte wordt een stuk stro tegen het steen gehouden dat spontaan ontbrandt. Wanneer een emmer water in een gat in de grond wordt gegoten spuit dat met grote kracht omhoog.

Een belangrijke en wellicht de bekendste kunstenaar op Lanzarote was César Manrique die veel heeft gedaan om het oorspronkelijke karakter van het eiland te behouden. Zo heeft hij bewerkstelligd dat alleen de traditionele kleuren groen, blauw en bruin zijn toegestaan voor deuren en kozijnen; en de huizen er niet hoger dan vier verdiepingen mogen worden gebouwd, bovendien wit geschilderd moeten zijn. Verder zijn grote reclame uitingen verboden: alles om zoveel mogelijk van het eiland in oorspronkelijke staat te behouden (in tegenstelling tot eilanden als Gran Canaria en Tenerife waar door massatoerisme veel “beton en neon” te vinden is). Direct in het oog springend zijn zeven kunstwerken van Manrique genaamd “Juguetes del Viento” (speelgoed van de wind). Ze zijn o.a. bij het vliegveld en op de rotonde bij zijn huis te vinden.

Toeristisch interessant op het eiland zijn, naast het park Timanfaya, de oude hoofdstad Teguise, de lavatunnels van Cueva de los Verdes en Jameos del Agua, de cactustuin bij Guatiza, het uitzichtpunt Mirador del Rio, het vroegere woonhuis van César Manrique en het wijngebied la Geria (werelderfgoed).

Nou eigenlijk hebben we bijna alles wat hierboven vermeld staat bezocht met de Grand tour en de jeepsafari. Samengevat is het een enorm mooi maar droog eiland. Met slechts 20 tot 25 regendagen per jaar is beschutting zoeken bijna niet mogelijk. Maar het landschap heeft me zeker wel iets gedaan. Toch heel apart om te zien dat nagenoeg 1/3 van het eiland is verwoest door lava en dat de natuur erg belangrijk is voor de lokale bevolking. Dit was zeker één van de indrukwekkenste plekken waar ik ben geweest. Raad ook zeker iedereen aan om als je van natuur houd, dit eiland te bezoeken. Daarbij komt de temperatuur ook het gehele jaar niet echt onder de 20 graden. Dit is ook mijn eerste vakantie geweest waar ik 9 dagen lang elke dag alleen maar een strak blauwe lucht met alleen in de ochtend wat wolken gezien had. De temperatuur zat dan ook constant tussen de 28 en 33 graden, hoewel het warmer aanvoelde.

Wil je meer “zien” van het eiland? Bezoek dan snel mijn fotogallerij met 160 foto’s. Heb je vragen over mijn trip naar Lanzarote? Neem dan contact op. Enne… reacties zijn ook altijd welkom haha.

© Copyright 2010: Weblog van Dennis Reith Deze site is geschikt voor mobiele weergave.